THE PRAN

วันนี้ ฉันทำให้โลกร้อน

10 .00 น. -  ตื่นมาพร้อมความรู้สึกผิดเต็มประดาที่เปิดแอร์23องศา ค้างไว้แต่เมื่อคืน
10.15 น. - รู้สึกผิดอีกแล้ว นี่เราทำอะไรลงไป นั่งเหม่อไป อาบน้ำไปได้ยังไง อ้ากก ไม่นะ น้ำสะอาด ๆไหลลงท่อไปแล้ว
10.42 น. -อาบน้ำแต่งตัวเสร็จนานละ ให้ตายเหอะหวะ เสียบสายชาร์จค้างไว้นานแล้วนี่หวะ ชิปหาย เปลืองพลังงาน
11.00 น. -เดินลงมาชั้นล่างของบ้าน
 -อุย ย หิว
 - มีไรกินในตู้เย็นมั่งว้า า
 - แยมโรวเมื่อวานกินหมดแล้วนี่หว่า
 -อืม ม
 -..... 
 -หิวจิง ๆหวะ ไม่ไหวละ
....
 เดินไปเปิดตู้เย็น
..
'เปิดตู้เย็นหนึ่งครั้ง ก็ถือว่าเป็นการทำให้โลกร้อน สารทำความเย็นในตู้เย็นลอยออกมานอกบ้านทำลายชั้นบรรยากาศ บลา ๆๆๆๆ'
คำพูดของครูสอนวิทยาศาสตร์ลอยเข้ามาในหัว

เริ่มรู้สึกผิดและละอายใจที่จะเปิดตู้เย็นทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีอะไรกิน

..

หิว อะ

พึ่บ !
สุดท้ายก็เปิด ความรู้สึกเพียงไม่กี่วิตอนแง้มประตูตู้เย็น ความเย็นยะเยือกถาโถมเข้ากระแทกหน้า โพรงจมูกได้สัมผัสกับความเย็น ความรู้สึกในใจเหมือนกับเรากำลังทำลายทุกชีวิตบนโลก สรรพสิ่งทั้งหลายอันเป็นที่รักจะถูกแผดเผา
เพนกวินน้อยจะไร้ที่อยู่ หมีขั้วโลกปุกปุย อาจจะต้องลอยคอในน้ำ โดนลูกหลานปลากำพร้าพ่อแม่ตอดด้วยความแค้นจนขนกุดไขมันแหว่ง
กระเพาะทะลวง  วาฬเพชรฆาตสำลักน้ำกร่อยตาย บลา ๆๆๆ

T^T

รู้สึกผิดหวะ ไม่กินแม่งและ
ไปเปิดคอมดีกว่า

...

 

 

 

ปล. การเล่นคอม เปิดบล๊อกชาวบ้านอ่าน ก็เป็นสาเหตุหนึ่งให้โลกร้อน

 

 

วันก่อนไปซื้อดินญี่ปุ่นมาจากร้านสมใจ ตรงข้ามเพาะช่างมา

ตอนซื้อนี่ ไม่รู้เลยว่าสำหรับอะไร รู้แค่ว่ามันไว้สำหรับปั้นคะ ปั้นเส็ดตากลม มันจะแข็ง

ลองเอาไปเล่นที่รร.ดู ระหว่างรอพี่วาดรูปประกวด

มาสเตอร์สอนศิลปะก็เดินมาด้อมๆ มองๆ แล้วเค้าก็เล่าให้เราฟังว่า ตอนเค้าเรียนอยู่ พวกเด็กศิลปกรรมจะใช้ดินแบบนี้มาปั้นโมเดล

เราก็คิด โอ้โหว ว ทำได้ขนาดนั้นเชียว วู้ ว

ดี ไม่มีอะไรทำพอดี วะห้า ๆ และแล้วหัวสมอง ก็เริ่มโปรเจ๊ค ทำโมเดล( โมเดลไรฟระ ?)

เรื่องนี้จริงจังมากนะ กลับบ้านมา เราก็เปิดเน็ต หาวิธีการทำโมเดล บลา ๆๆๆ

ได้เรื่องเยอะแยะเลย ว้าว ว  แล้วก็ไปเจอเว็บอยู่เว็บนึง เกี่ยวกับโมเดลโดยเฉพาะ น่าสนใจมาก

บอกหมดเลยว่าโมเดลอะไรแบบไหน ต้องใช้อะไรทำ

พวกดินญี่ปุ่น ส่วนมากเขาจะปั้นเป็นพวกดอกไม้ ที่มันเหมือนจริงกัน

เพราะทำง่าย ดอกไม้มันเล็กแล้วก็ลงสีได้สวยสมจริง  อะไรประมาณนี้

พออ่านแล้วมันรู้สึกว่า 'ไม่จริ๊ง ง แบบนี้มันไม่ใช่ที่ชั้นต้องการ ปั้นดอกไม้หรอ แหวะ ตุ๊ดหวะ เด้กเด็กมันต้องแหวกแนวสิเฟ้ย ทำตามตำรา ใครๆก็ทำได้

ตู นี่แหละ จะแหวกแนวให้ดู จะทำให้โลกได้รู้ว่าดินญี่ปุ่น ไม่ใช่สำหรับคุณป้าแก่ๆสวมแว่นมาปั้นขาย ทำเป็นดอกไม้โชว์ตู้ให้ฝุ่นจับ เชอะ ของดี มันต้องแบบ ลิมิตเต๊ด อิดดิ๊ดชั่นเฟ้ย แบบที่ว่า ขายได้เนี่ย เพราะรู้ซะมั่งว่าใครปั้น'

 หึหึ

ว่าแล้วจินตนาการก็บันเจิด พลันคิดได้ว่า เปิดเน็ตดูข้อมูลอย่างเดียว เมื่อไหร่จะได้มีประสบการณ์เป็นของตัวเองฟระ

ปิด ๆๆๆๆ ปิดคอมให้หมด ขึ้นห้องเตรียมถังน้ำพู่กัน ไม้บรรทัด แล้วก็วัสดุใกล้ตัวทั้งหลายที่คิดว่าช่วยในการปั้นได้

เราคิดว่าคงไม่จำเป็นไปที่ต้องไปซื้ออุปกรณ์มืออาชีพมานะ เปลืองตัง ถ้าเราทำแล้วยังไม่ถึงที่สุดยังไม่จริงจรังกับมัน ก็ยังไม่ควรลงทุนอะไรมาก ทำเอาขำๆก็พอ จะได้ไม่ต้องรบกวนพ่อแม่

 

.............

เวลาผ่านไป

อ้ากกก ทำไมมันปั้นยากจังประ ดินแม่งติดมือตลอดเลย ลอกออกมาปั้นควายได้เลยมั้ง เวลาพับก็ไม่เนียน

เวิ้ว วว และแล้วเราก็ลองเอาน้ำลายลายแตะ ๆมือ (อย่าบอกใครนะ) เว้ย ย ลื่นขึ้นหวะ ไหน ๆ ลองลูบอีกดิ๊(เปลี่ยนเป็นใช้น้ำแล้วนะ)  และแล้วก็

 

อะซับบราเฮ เย้เย  !! ในที่สุดก็ได้เทคนิกมาแล้ว มันต้องใช้น้ำด้วย จะทำให้ดินนิ่มขึ้น

จากนั้นก็คิดแผนเด็ดขึ้นมา ทำโมเดลตัวเองดีกว่า โฮะ ๆ

ก่อนอื่นก็ต้องร่างแบบก่อน เอาแบบเท่ ๆเลยนะ

ร่างเสดแล้ว ก็ลองปั้นหัวดู

 

อุปกรณ์

เทปกาว,กระดาษทราย,หนังยางไม่เกี่ยว,ไม้แคะขี้หู,พู่กัน,ไม้บรรทัด,ทิชชู่(ไว้เช็ดมือ),

ถังใส่น้ำสำหรับช่วยในการปั้น ล้างมือ แล้วก็ล้างพู่กัน ประหยัดดี

....

ยากกว่าที่คิดแฮะโคตรเปลืองดินเลยอะ ข้างในมันตันนี่นา แหง่ว ๆ ทำไงได้ ขี้เกียดแก้ ก็ปั้นต่อไป

ทำส่วนหัวก่อน จากนั้นก็ค่อยทำผมโดยเอาดินมาแปะ ๆตรงหัวแล้วก็ทาน้ำให้ชุ่มๆ ดินต้องไม่บางเกินไปนะ

พอทาน้ำแล้ว เราก้อเอาไม้บรรทัดมาขูดๆให้มันเป็นร่องๆเหมือนเส้นผม ขูดให้ทั่วแล้วกะเอาเองว่าตรงไหน เส้นผมไปทางไหน

 

แล้วก็รอให้แห้ง แล้วค่อยลงสี ด้วยสีอะครีลิค(ไม่จำเป็นต้องเป็นสีอะครีลิคหรอกมั้ง สีโปสเตอร์ก็คงได้อะ แต่พอดีที่บ้านเรามีสีอะครีลิคเหลืออยู่ จะยี่ห้ออะไรก็ช่างมันเหอะ สีไม่หมดอายุเป็นพอใช้ได้ ถ้าเป็นพวกมืออาชีพเขาจะต้องมียี่ห้อเป็นพิเศษ แต่เราเชื่อว่า ออกมามันก็ไม่ได้ต่างกันซักเท่าไหร่ร้อก แต่ราคาสีนี่ดิโคตรต่างเลย มันอยู่ที่ฝีมือคนทำมากกว่า บางอย่างมันมีคุณค่าทางจิตใจนะ ถ้าเราตั้งใจทำให้ใครซักคน ต่อให้เอาสีเทียนระบาย มันยังเป็นที่ต้องการมากกว่าโมเดลเคโรโระสวมชุดเกราะรุ่นลิมิตเต๊ดเลย)

เวลาผ่านไป

หัวเสร็จแล้วโว้ย ย เย้ ๆ เก่งนะเราอะ โฮะๆ

แล้วก็ไปดูที่แบบ .. . ไม่เห็นเหมือนเลยฟระ - -"

ช่างมันเถอะ ออกมาก็ดูดีเหมือนกันนะเนี่ย ถึงจะหน้าตาอิสานนิดนึงก็เหอะ

 

ต่อไปก็ปั้นตัวสินะ !

ตอนปั้นหัวมันเปลืองดินมาก พอปั้นตัว เราก็นึก ๆ ทำไงดีไม่ให้เปลืองดิน

แล้วก็นึกถึงรูปปั้นเดวิดที่ทำจากปูนปลาสเตอร์ที่รร. มาสเตอร์เคยบอกว่าข้างในเขาเอากากมะพร้าวมาทำแกน

จะได้ประหยัดปูนแล้วก็เบาดีด้วย

ปิ๊งป่อง ! คิดออกแล้ว เอ่อ คิดว่าเราจะเอากากมะพร้าวมาทำแกนละซี้ บ้าไปแล้ว

กากมะพร้าวอันเบอเร้อ โมเดลเราตัวเท่ายางลบ ไม่ใช่ละมั้ง

หือ.. อ่อ จะให้ลอกกากมาทำแกนแกนอะหรอ - -" คิดได้ไง ไอ้บ้า

เราเอากระดาษมาทำแกนตะหาก ตัดให้เป็นเส้น ๆแล้วก็ขยำ ๆ ม้วน ๆ พัน ๆ ให้เป็นเหมือนรังไหม

แล้วค่อนเอาดินมาโปะ ๆ แล้วค่อยทำแขนทำขา เอาแบบสั้น ๆ กุดๆเหมือนพวกแขนด้วนขาด้วนอะ น่ารักดี

( ป่าวหรอก ที่จริง ไม่มีปัญญาทำให้มันเป็นโครงแขนขาแบบจริง ๆจังๆ555 )

การปั้นยังคงดำเนินการต่อไปเรื่อย ๆ

 

 

ลงสี

(ด้วยความรีบ ทาสีทั้ง ๆที่ยังไม่แห้งดี สีลอกเลย T^T)

(แอบเอาใบปพ.มารองโต๊ะ)

สุดท้ายก็จบด้วยการลงลายระเอียด

.....

กระโปรงลอก อาทดี (ปลอบตัวเอง T T)

 

...........

edit @ 27 Apr 2009 14:36:16 by THE PRAN

edit @ 28 Apr 2009 13:46:22 by THE PRAN

 

เปิดบล๊อก !

ขณะนี้ ถือเป็นฤกษ์งามยามดีที่บล๊อกนี้จะได้กำเนิดขึ้น

เพื่อบรรจุสาระสำคัญ 

ข้าพเจ้า นางสาวปราณ วงศาสนบุตร

ยินดีที่ได้เข้ามาร่วมเป็นชาวเอ็กซ์ทีน บล๊อก

 

สวัสดี

....

 

 ปราณ วงศาสนบุตร ถือกำเนิดขึ้นในวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2537

เป็นวันครบรอบการสถาปนาเกาะออสเตรเลีย เป็นประเทศ

เป็นวันที่นางพิศมัย รู้สึกเจ็บท้องอย่างมาก จากนั้นก็ไปคลอดที่ รพ.สมิติเวช ศรีราชา

ในวันนั้น ไม่ได้มีปาฎิหารณ์แปลกประหลาดเกิดขึ้นแต่อย่างใด

แต่เป็นวันที่มีสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ สิ่งหนึ่งได้ถือกำเนิดขึ้น

สิ่งมีชีวิตเล็กที่หวังไว้ว่า จะต้องทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ ให้ถูกจารึกชื่อบนโลก

 

"ปราณ วงศาสนบุตร"

โดยหารู้ไม่ว่า ความหวังนั้น ได้เป็นจริงไปนานแล้ว ตั้งแต่วันที่พ่อเขียนชื่อลงใบแจ้งเกิด

แล้วเจ้าพนักงานโรงพยาบาลก็จัดการนำไปยื่นให้กับอำเภอ

แล้วอำเภอก็คีย์ชื่อลงไปในคอม เพื่อเพิ่มรายชื่อราษฎรณ์

จากนั้นก็'จารึก' พิมหลักฐานการมีตัวตนของ 'ปราณ วงศาสนบุตร'ออกมา เป็น 'ใบเกิด'

 

การถูกจารึกชื่อบนโลก ก่อนที่จะล้มหายตายจากไปครั้งนี้

ถึงแม้จะไม่ใช่ใครๆที่คนทั่วโลกรู้จัก ...เอาแค่ทั่วประเทศดีกว่า

นั่นแหละ ... ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้เป็นคนยิ่งใหญ่ มีชื่อเสียงโด่งดัง

ไม่ได้เป็นนักเขียนที่มีลายเส้นติดตา ใครๆเห็นก็จำได้

แบบว่า

"เห้ย ย ปกหนังสือเล่มนี้นี่มัน ลายเส้นทรงศิล ทิวสมบุญนี่หว่า"

หรือว่า

ไม่ได้เป็นดารา นักร้อง ที่ใครๆก็จำเสียงได้อย่าง "เห้ย !เสียงเป็ด อย่างนี้มัน พี่ป๊อดไม่ใช่ ?"

 

ช่างเถอะ อย่างน้อย แค่เราได้เกิดมา

มีแม่ที่ใส่ใจทนเจ็บ ขึ้นรถเดินทาง16 กิโลเพื่อไปคลอดที่รพ. ที่ดีกว่าที่ต่างอำเภอ

ทั้ง ๆที่มีโรงพยาบาลใกล้บ้าน ไม่ถึง กิโล

มีพ่อที่สนใจที่จะบรรจงเขียนชื่อตั้งชื่อลงใบเกิดให้ (จากนั้น12 ปีก็เปลี่ยนชื่อ เพราะป่วยบ่อย)

 

ทั้งชีวิตนี้ ขอเป็นชีวิตที่ธรรมดา ไม่ต้องโด่งดังก็ได้

ทุกวันนี้ ขอเป็นแค่วัยรุ่นธรรมดา เล่นคอมไปวันๆ เล่นเอ็ม ตกดึกนอนคุยโทรสัพท์

มีเรื่องกุ๊กกิ๊กมั่ง (เห้ย อะไร อย่าคิดทะลึ่ง)

ถึงแม้จะไม่ใช่แบบที่ต้องการจริงๆก็ตาม แต่แค่มีความสุขก็พอใจแล้ว

(เอ๊ะ ! ยังไงวะ งง)

 

 

 

..........

รูปวาดข้างบนเป็นรูปเดวิด วาดในวิชาศิลปะ ตอนม.3

วาดออกมาไม่ค่อยได้เรื่องซักเท่าไหร่ แต่ก็พอใจ

พอเอาไปอวดเพื่อน มันถามว่าวาดรูปวีนัสหรอ

 

- -" 

ไอ้บ้าเอ๊ย